به عشق مادر درخشانی ها

بسم رب الشهدا والصدیقین

اینجانب ناصرالدین باغانی بنده ی حقیر در درگاه خداوندم .

چند جمله ای را به رسم وصیت می نگارم .

سخنم را درباره ی عشق آغاز می کنم ما را به جرم عشق موأخذه می کنند .

گویا نمی دانند که عشق گناه نیست امّا کدام عشق ؟

به عشق مادر درخشانی ها...

این روزها حال و هوایم رطوبت گرفته است... جنس رطوبتش مثل رطوبت خاک شده است... مگر میشود حال آدم مرطوب شود ؟؟ آری میشود....وقتی که سر انگشتانت هوای رمل بازی کند.... خدایا دوباره برایت مینویسم... خدایا دلم محتاج معنویت پادگان شده...محتاج رملهای فکه...محتاج هوای شلمچه... خدایا خاشعانه میخواهم....خدایا دلم زنگار گرفته است ، وقت آن نرسیده که دلم را خانه تکانی کنی؟؟؟ به عشق مادر درخشانی ها...

مادرم دلتنگ کربلا مینویسد ، دلتنگی که میداند کربلا امسال قسمتش نمی شود... دلتنگی که میداند امسال از کاروان اربعین جا می ماند... و ماههاست که این داغ را با خود میکشد ، میدانم که همان یک بار هم لایق نبودم اما از لطف رقیه خاتون بود که قسمتم شد ، مادرم امید داشتن به رفتن خیلی قشنگ است ، تخیل بین الحرمین و ایوان نجف زیباترین تخیل ممکن است ، تداعی صدای مرد دشداشه به تن که زوار ابوسجاد خطابت میکند مادرم آرامم باش... به عشق مادر درخشانی ها...